سه شنبه 8 مرداد 1387

                                          بسم رب الحسین(ع)

       فرا رسیدن اعیاد شعبانیه بر تمامی اردتمندان به

            ائمه اطهار (علیهم السلام) مبارک باد.

 

              

شنبه 5 مرداد 1387

                         

                         غفلت زده در کام کمین خواهد رفت

 

                         بیرون ز قرارگاه دین خواهـــــد رفت

 

                          در منطقه ٫٫ورود ممنوع٫٫ گنـــــــاه

 

                          پای دل او به روی مین خواهد رفت

 

 

 

 

 

سه شنبه 11 تیر 1387

                                                بسم رب الاحرار

 

      یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

                                             کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

           

                           

حاج احمد صفای قدمت... چشم به راهیم...بیا

 

خبرهای خوشی به گوش میرسد

 

دعاکنید ...دعا کنید که بیاید.

 

برای سلامتی و آزادی هرچه سریعتر سردار رشید اسلام٬

 

فرمانده لشکر ۲۷ محمد رسول الله(ص) حاج احمد متوسلیان

 

صلوات.               

دوشنبه 27 خرداد 1387

شهیدان در جوار رحمت حق اند پس چرا برای آنــها دلتنگ باشیم ٬ بــرای خـود

دلتنگ باشیم که اموات قبرستان عادات و تعلقاتیم و گمگشته های فراموشخانه

 نفس.

                                                                 شهید سید مرتضی آوینی

 

 

یکشنبه 12 خرداد 1387

                                          بسم رب الفاطمه(س)

                    ای زن به تو از فاطمه اینگونه خطاب است          

                     زیبنده تریـــن ارزش زن حفظ حجاب است

 

::دوم خرداد سال ۷۶ بود. در انتخابات ریاست جمهوری هفتم گروهی به

 قدرت رسیدند که خود را «اصلاح طلب» می نامیدند.

این طیف سیاسی مدعی اصلاحات که با شعار «آزادی» توانست در آن

دوران سکان هدایت کشور را در دست بگیرد علاقه و انگیزه عجیب و زیادی

در اصطلاح خودشان به «اصلاح» و به اصطلاح ما  براندازی و ریشه کن

کردن ارزشها داشت.

از دشمنی و مخالفت با رهبری و نظام بگیرید تا زیر سوال بردن اسلام

 و قانون اساسی و شورای نگهبان و...

آنها با هرچیزی که بویی از اسلام و معنویت داشت سر ستیز داشتند.

طی ۸ سالی(۷۶ تا ۸۴) که قدرت اجرایی کشور در اختیار این طیف بود؛

 سیاست های فرهنگی-اجتماعی آنان رواج «فرهنگ برهنگی» بود.

به عنوان نمونه در این دوره بود که مانتوهای رنگارنگ و کوتاه و چسبان

 جای چادرهای یک رنگ و بلند و فراخ را گرفت. چادری که بفرموده

امام باقر(ع) زن در آن همچون مررواریدی است در صدف.

معنا و مفهوم این حدیث زیبا و نقش حفاظتی چادر اینگونه به انسان

القا می کند که از چادر به جادر که حقیقتا جای در است تعبیر کند.

 

شنبه 11 خرداد 1387

    

                              حاج همت و خاک پای بسیجیها

 

           وقتی به حاج همت می گویند : تو چه چیزی از این بسیجی ها دیده ای که اینقدر

           به آنها اهمیت می دهی و دوستشان داری؟ می گوید : چیزهایی کـــه من دیده ام

           شما به عمرتان نخواهید دید.

           این بسیجی ها نور چشم من هستند. وقتی همه چشم هــــا در خواب فـــرو رفته٬

           چشمان اینها پر از اشک می شود و بـــه در گاه ناله می کنند. من خــــــاک پای

           بسیجیها هستم.

 

 

 

شنبه 28 اردیبهشت 1387

قال علی(ع) لإ بنه محمد بن الحنفیه:

 

تَزولٌ الْجِبالُ وَ لاتَزُلْ٬ عَض علی ناجِذَکَ٬ أعَرَاللهُ جُمجُمَتَکَ٬ تَد

 

 فِی الأَرضِ قَدَمَکَ٬ إرْمِ بِبَصَرک أقْصَی القومَ٬وغَض بصَرک٬و

 

 اعلَمْ انّ النّصْرَ مِنَ عِندِ اللهِ سُبحانَه.

 

 حضرت علی (ع) به پسرش محمد حنفیه فرمود:

 

اگر کوهها از جـــــای کنده شوند تـــــــو ثابت و استـــوار باش٬ 

دنـــدانها را بر هـــــــم بفشار٬ کاسه سرت را به خدا عاریت ده

پای بـــــــرزمین میخکوب کن٬ به صفوف پایانی دشمن بنگر ٬

از فروانـــی دشمن چشم پوش٬ و بدان که پیروزی از ســــــوی

خدای سبحان است.

 

 

 

 

 

یکشنبه 22 اردیبهشت 1387

حبّ الحـــسین(ع) ســــرّ الأســـرار شهــــداست

 

 ‌‌فَأیـــْنَ تَذْهَبُوا اگر صــــراط مستقیــــم میجویی

 

 بیــــا از ایــــن مستقیم تـــر راهی وجود ندارد

 

 حبّ حسین (ع).      شهیـــد سیـد مرثضی آویـــنی

 

 

 

یکشنبه 22 اردیبهشت 1387

وَلا تَحسَبنّ الّذین قُتِلوا فی سَبیل اللّه أمواتاً

 

بَلْ أحیاءٌ عِند ربِّهم یُرزقونْ.

 

 

شنبه 14 اردیبهشت 1387

زندگی نامه و وصیت نامه سردار رشید اسلام

 

شهید حاج حسین خرازی

 

 

 


برای دیدن ادامه مطلب اینجا را کلیک کنید
سه شنبه 10 اردیبهشت 1387

چقدر خنده داره که یک ساعت عبادت به درگاه الهی دیر میگذره...ولی ۹۰ دقیقه بازی فوتبال مثل باد میگذره!

چقدر خنده داره که 100  هزار تومان کمک در راه خدا مبلغ بسیار هنگفتیه ... اما وقتی که با همون مقدار پول به خرید می ریم کم به چشم میاد!

چقدر خنده داره که یه ساعت عبادت در مسجد طولانی به نظر میاد ... اما یه ساعت فیلم دیدن به سرعت میگذره!

چقدر خنده داره که وقتی می خوایم عبادت و دعا کنیم هر چی فکر می کنیم چیزی به فکرمون نمی یاد که بگیم ... اما وقتی می خوایم با دوستمون حرف بزنیم هیچ مشکلی نداریم!

چقدر خنده داره که وقتی مسابقه ورزشی تیم محبوبمان به وقت اضافه می کشه لذت می بریم و از هیجان تو پوست خودمون نمی گنجیم ... اما وقتی که مراسم دعا و نیایش یه خورده طولانی تر می شه شکایت می  کنیم و آزرده خاطر می شیم!

چقدر خنده داره که خوندن یک صفحه و یا بخشی از قرآن سخته ... اما خوندن 100 صفحه از پرفروشترین رمان دنیا آسونه!

چقدر خنده داره که سعی میکنیم ردیف جلو صندلی های یک کنسرت یا مسابقه رو رزرو کنیم ... اما به آخرین صفهای نماز جماعت تمایل داریم!

چقدر خنده داره که برای عبادت و کارهای مذهبی هیچ وقت زمان کافی در برنامه روزمره خود پیدا نمی کنیم ... اما بقیه ی برنامه ها رو سعی می کنیم تو آخرین لحظه هم که شده انجام بدیم!

چقدر خنده داره که شایعات روز نامه ها رو به راحتی باور می کنیم ... اما سخنان خداوند در قرآن رو به سختی باور می کنیم!

چقدر خنده داره که هممون می خواهیم بدون اینکه به چیزی اعتقاد پیدا کنیم و یا کاری  در راه خدا انجام بدیم به بهشت بریم!

چقدر خنده داره که وقتی جوکی رو از طریق پیام کوتاه و یا ایمیل به دیگران ارسال می کنیم ، مثل آتیشی که تو کوهی از کاه انداخته میشه همه جا رو فرا می گیره ... اما وقتی سخن و پیام الهی  رو می شنویم بیشتر در مورد گفتن و یا نگفتن اون فکر می کنیم، تا خود اون پیام!

 

خنده داره . اینطور نیست؟!
دارید می خندید؟
دارید فکر می کنید؟

این حرفارو به گوش بقیه هم برسونید و از خداوند سپاس گذار باشید که اینقدر در برابر کارهایه ما صبوره و باز هم ما رو با عنوان "اشرف مخلوقات" خطاب میکنه.

حتی اینم خنده داره که شما برای ارسال این حرفا به دوستاتون کلی اینور و اون ور می کنین و کلیا رو حذف میکنین از لیست ارسالتون . چون فکر میکنید که اعتقادات درست و حسابی ندارن


خنده داره؟ ...... من که فکر میکنم بیشتر تاسف آوره تا خنده دار.

یاعلی


سه شنبه 10 اردیبهشت 1387

ای جاماندگان صدای مهملهای زمان به گوش می رسد٬

 

شتاب کنید مبادا جا بمانید که مقصد قافله شهادت است.

                                           

                                  

دوشنبه 9 اردیبهشت 1387

                                                           

 

 چقدر شهید...؟

 

می پرسم شهید؟

 

  میگوید: جنگ تمام شده است.خدا امواتتان 

 

را بیامرزد.کِی دست از سر این پرنده ها

 

برمیدارید.پرنده ها رفته اند.

 

می پرسم میدان شهید؟

 

  تمام نشده می گوید: شهر بوی مرده گرفته.

 

چقدر محله٬ چقدر خیابان٬ چقدر...

 

               و شهر تاریک می زند

یکشنبه 8 اردیبهشت 1387

عشق یعنی «همت» و یک دل خدا

توی سینه اشتیاق کربلا

عشق یعنی شوق پروازی بلند

در هجوم زخم های بی صدا

عشق یعنی قصه ی عباس وآب

در «طلاییه» غروب آفتاب

عشق یعنی چشمها غرق سکوت

در درون سینه اما انقلاب

عشق یعنی آسمان غرق خون

در شلمچه...گریه٫ گریه...تا جنون

عشق یعنی در سکوت یک نگاه

نغمه انّا الیه راجعون

عشق یعنی در فنا نابود شدن

در میان تشنگان ساقی شدن

عشق یعنی در ره«دهلاویه»

غرق اشک چشم مشتاقی شدن

عشق یعنی حرمت یک استخوان

یادگار از قامت یک نوجوان

آنکه با خون گلویش رسم کرد

بر زمین جغرافیای آسمان

 

                                                             

 

 

یکشنبه 8 اردیبهشت 1387

 

ای فاطمـه را شمـیم کی می آیــــی

                   

جان بخش تر از نسیم کی مـی آیی

 

یابــن الشهب الثاقبه کـــی می تابی

 

 یـــابن النبآ العظیـــم کی مـی آیـــی 

 

               

                           

یکشنبه 8 اردیبهشت 1387
تشرف حضرت آیت الله بافقی محضر مبارک امام زمان (عج):

ایشان از نجف اشرف پیاده به زیارت امام زمان (عج) مشرف شدند . در زمستان وارد ایران شده و در کوهای ودره های پشت کوه می آمدند .در حالی که برف می بارید و همه ی کوه و دشت را برف پوشانده بود و هواغ هو سرد بود به یک قهوه خانه می روند ه در نزدیک گردنه ای بود با خود می گویند امشب ا در این قهوه خانه می مانم وصبح به راهم ادامه می دهم ولی در قهوه خانه می بینند که عدهای مشغول لهو لعب می باشند متحیر می شود . با این افراد لا ابالی چه کند و نهی از منکر هم در اینجا مورد ندارد زیرا در قلب سیاه وسنگ شیطان پرستها اثر نمی کند . هوا تاریک شده بود و او در فکر اینکه چه کار کند ؟ صدایی می زند که او را به اسم می خواند . می بیند که در آن نزدیکی درخت سبز وخرمی است و در زیر آن شخص بزرگواری نشته و سلام می کند . آن آقا می فر ماید : محمد تقی آنجا جای تو نیست بیا ودر کنار ما و در زیر درخت بنشین . پس زیر درخت رفته ومشاهده می کند که هوای لطیفی دارد در حالی که تمام دشت وکوه را برف پوشانده ولی زیر آن درخت خشک ، و مانند هوای بهاری است . شب را در خدمت آن بزرگوار بیتوته نموده و آنچه که باید استفاده می کند و چون صبح طالع می شود نماز صبح را می خوانند . آن آقا می فرمایند : اکنون که هوا روشن شده میرویم پس به راه افتادند . مقداری از راه را که رفتند آن مرحوم از روی قرائنی که به چه فیض و فوز عظیمی رسیده است .آقا می فرمایند حالا ما را شناختی ، و وداع می فرماید که برود عرض می کند اجازه بفرمایید من هم در خدمت شما باشم می فرماید تو نمی توانی با من بیایی . عرض می کند :دیگر کجا خدمت شما برسم ؟ می فرمایند : در ایند سفر دو بار نزد تو می آیم .اول قم دوم نزدیک سبزوار .پس از نظرش غایب می شوند و آن مر حوم به شوق دیدار در قم به راهش ادامه می دهد. و پس از چندین روز وارد قم شده و سه روز برای زیارت و وعده تشرف توقف نموده ولی موفق به زیرت امام نمی شوند .پس حرکت می کند بعد از یک ماه نزدیک سبزوار می شود همین که از دور شهر را می بیند با خود می گوید چرا خلف وعده می شود ؟ در قم که جمالشان را ندیدم واین هم شهر سبزوار . تا این فکر را می کند صدای اسبی به گوشش می رسد . بر می گردد و می بیند که آقا حضرت مهدی (عج) سواره می آید . ایستاده سلام می کند و از پی ادب واحترام می گوید :آقا جان وعده فرموده بودید که در قم هم خدمت می رسم ولی موفق نشدم . آقا می فرمایند :محمد تقی ما آمدیم وقتی که از حرم عمه ام حضرت معصومه (س) بیرون آمدی وزنی از تو مسائلی می پرسید و تو سرت پایین و جواب او را می دادی ما آمدیم و در کنارت ایستاده بودیم وتو به ما التفات ننمودی.

شنبه 7 اردیبهشت 1387

سلام

این بار یه بیت شعر از حافظ که مورد علاقه شهید حسین سجودی بود وهم تو وصیت نامش ‌هم روی سنگ قبرش نوشته شده را گذاشتم.

 

 

خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم

 

راحت  جان طلبم از  پی  جانان بروم  

 

 

      شادی روح شهدای ونداده صلوات 

   

شنبه 7 اردیبهشت 1387

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

          هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

                                     

                                                

 

 

در زمان غیبت به کسی منتظر گفته می شود که

منتظر شهادت است.شهید  مهدی زین الدین