بسم رب الحسین علیه السلام

سلام  

دیگه سکوت بسه 

 باید فریاد زد  

 دیگر سکوت بس است .آنچه در پرده بود ظاهر گشت .چشمان خود را باز کن و نظاره کن :

یزیدیان زمان را بنگر که چگونه سه شعبه بر زه کمان کشیده اند و گلوی علی اصغر را نشانه رفته اند.نگاهشان کن و بشناس شمرها و ابن زیاد هارا ببین خولی و  حرمله را .هم اینانند  که شمشیر خویش را در برابر حسین زمان از نیام براورده اند. هم اینانند که راه علقمه و فرات را بر علمدار بستند و عمود آهنین بر سر سقا زدند.هم اینانند که معجر از سر زنان و گوشواره از گوش دخترکان کشیدند.هم اینانند که زبیر و زهیر و قاسم و عون و جعفر را  با تیغ و سنان در صحرای بلا سیراب کردند هم اینانند که به طفل شیرخواره رباب هم رحم ننمودند اینان نه دین دارندو نه آزاد مردند  چه فرق می کند  عاشورای ۶۱ هجری با عاشورای امسال.مگر نه اینست که( کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا). آمده اند تا با ولایت بستیزند اینان صدبار بدتر از کوفیانند.  خوب گوش کن مگر صدای (هل من ناصر ینصرنی) ولی خود را نمی شنوی. اگر می شنوی لبیک گویان به پا خیز غسل شهادت کن  بربند مهمل را و بر پا کن علم را آواز ده آواز عشاق حرم را^(۱) . اما آنان که گوشهایشان٬ چشم هایشان٬ زبانهایشان و  شکمهایشان از حرام مالامال است نمی شنوند آنان مصداق بارز (صم بکم عمی ...) شده اند .نه می فهمند و نه می خواهند بفهمند. آنان منتظرند تا در هر موقعیتی نیش زهرآگین خویش را بر پیکره ی انقلاب و ولایت فرو نمایند .  

حرمت امام خمینی (ره) را نگاه نداشتند و به ایشان بی حرمتی کردند.

تشییع جنازه خائن به امام و انقلاب ^(۲)را  دریای آرام و امنی یافتند  و آن را جولانگاه خویش ساختند آن روز محیطی مناسب برای شناگران فتنه و فساد بود تا خودی نشان دهند.  

از امام حسین علیه السلام هم دریغ نکردند.آن روز که همه عزادار و گریان بودند انان چون شامیان هلهله و شادی کردند.

سران آنان وقاحت و بی شرمی را از حد گزرانده اند از امام حسین دم می زنند ولی از حرمت شکنان امام و عاشورا حمایت می کنند.کور دلانی هستند که  مدام بیانیه صادر می کنند و  هر روز زاویه خویش را با  نظام اسلامی و ولایت مطلقه فقیه  بیشتر می کنند.نا بخردانی  که   ابتدای بیانیه هایشان را با (بسم الرحمن الرحیم) شروع می کنند^.(۳)  آنان خدا را فراموش کرده اند. آری خدا را فراموش کرده اند. اگر خدا را در خاطر داشتند و او را حاضر و ناظر بر اعمال خویش می دانستند اینقدر در منجلاب گناه و فساد و فتنه انگیزی فرو نمی رفتند. اما بدانند ما پایبند به آرمانهای امام و انقلاب هستیم .ما جوانان نسل سوم سربازان رهبریم ما فداییان راه اسلامیم .  ما چشم و گوشمان به رهبر است تا ببینیم از آن مرکز و مقر فرماندهی چه پیامی میرسد^(۴).(وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد) 

وشما ای  سران فتنه و ای فریب خوردگان فاین تذهبون ؟ای فریب خورده چه می خواهی؟ آزادی می خواهی ؟ آیا آزادی بهتر از آزادی ای که دین به تو داده است ؟ آیا آزادی فراتر از آزادی ای که حسین به ما داده است؟ آزادی ای که همراه با آزادگی است. 

 اما تو هنوز معنای آزادی را نفهمیده ای ! در خیال تو آزادی به شکل هرزگی و بی بندو باری جلوه می کند!!! اگر آزادی می خواهی به حسین (ع) رجوع کن . حسینی که آزاد زیست و آزاد کشته شد .برگرد و توبه کن که امام باقر علیه السلام فرمود:  یکى از محبوبترین بندگان خدا نزد خداوند فتنه گرى است که توبه کند. اما اگر خیال خام از بین بردن اسلام و ولایت را در سر می پرورانی بدان که راه به جایی نخواهی برد. تو و  هم پیمانانت رویای براندازی نظام را به گور خواهید برد. 

ما این انقلاب و این ولایت را به آسانی به دست نیاورده ایم که به آسانی از دست بدهیم.ولایت فقیه رکن اساسی اسلام است. ما با تمام وجود از انقلابمان ٬ از اسلام ناب محمدی و از رهبرمان حمایت و پشتیبانی خواهیم کرد.خدا با ماست ملتی که شهادت دارد اسارت و بندگی و استضعاف نخواهد داشت . 

ما تا صبح دل انگیز ظهور یار در کنار علمدار سپاهش و در خط پیر جماران خواهیم ماند.وجان ناقابلمان را فدا خواهیم کرد.(الیس الصبح بقریب؟ )  

لبیک یا خامنه ای...  

پ.ن 

(۱) شهید آوینی

(۲) حسینعلی منتظری 

(۳) بیانیه بعد از عاشورای میر حسین موسوی

(۴)شهید مهدی زین الدینی  

                                                                                             سعید مشرفی

یا حی 

جاذبه خاک به ماندن می خواند... و آن عهد باطنی به رفتن... 

عقل به ماندن می خواند... و عشق به رفتن ...  

و این دو را خدا آفریده است تا وجود انسان در حیرت 

 و آوارگی میان عقل و عشق معنا شود. 

شهید آوینی 

بسم رب الحسین (ع) 

راهیان کربلا آماده اند تا جان ناقابل را تقدیم دوست نمایند...  

برادر اگر تو اهل معرفتی و دل در گرو آن یار عزیز داری   

 خستگی را به جاده بسپار و به راه بیا   

کربلا منتظر ماست... 

(شهید آوینی) 

بسم رب الشهدا 

تو مپندار که ما عاشقان ثارالله (علیه السلام) برای  

تکه ای خاک اینگونه فریاد واویلتا سر میدهیم. 

کربلا میعادگاه عشق بازی با خداست  

پس برادر اگر شوق پرواز داری و زیارت حق را می جویی به  

  پا خیز چکمه هایت را بپوش ره تو شه ات را بردار 

و هجرت کن امام حسین(علیه السلام) در  

 صحرای کربلا انتظار تو را میکشد. 

شهید  سید مرتضی آوینی  

دل تو عرصه ازلی خلقت است.

گوش کن که چه خوش ترّنمی دارد در تپیدن: حسین، حسین، حسین، نمی تپد، بل حسین حسین می کند.

کجاست آن که زنجیر جاذبه خاک را از پای اراده اش بگشاید و  

هجرت کند،

از خود به بستگی هایش،

تا از زمان و مکان فراتر رود و خود را به قافله سال شصت و یکم  

هجری برساند و در رکاب امام عشق به شهادت رسد؟

و از آن پس دیگر،این باد نیست که بر تو می وزد،

این تویی که بر باد می وزی.

و از آن پس دیگر، آن تویی که بر زمان می گذری،

و آن تویی که مکان را تشرّف حضور می بخشی.

یعنی نه اینچنین است که کربلا شهری درمیان شهرها باشد

و عاشورا روزی درمیان روزها؛

زمین سراسر پهن دشت کربلاست و کربلا ما را به خود فرا  

می خواند.

کربلا ما را به خود فرا می خواند.

آری، پیروزی با ماست،چرا با ماست.

کربلا ما را به خود فرا می خواند و آن سوی تر، «قدس» است 

 در اسارت «شیطان»...

و راه قدس از کربلا می گذرد.  

(شهید آوینی) 

   ای شقایق های آتش گرفته  

     دل خونین ما شقایقی است که داغ شهادت شما را در خود دارد.   

    آیا آن روز  نیز خواهد رسید که بلبلی دیگر     

 در وصف ما سرود شهادت بسراید.  

( شهید سید مرتضی آوینی)  

بسم رب الشهداء و المخلصین 

کجایند مردان بی ادعا 

من هرگز اجازه نمی دهم که صدای

حاج همت  

در درونم گم شود این سردار خیبر،قلعه قلب مرا نیز فتح کرده است.  

شهید سید مرتضی آوینی   

سال پنجاه و دو تازه دانش جو شده بودم. تقسیممان که کردند. افتادم خوابگاه شمس تبریزى. آب و هواى تبریز بهم نساخت. بدجورى مریض شدم. افتاده بودم گوشه خوابگاه. یکى از بچه ها برایم سوپ درست مى کرد و از من مراقب مى کرد. هم اتاقیم نبود. خوب نمى شناختمش. اسمش را که از بچه ها پرسیدم گفتند «مهدى باکرى». 

دوست شهید باکری  

                            شادی ارواح مطهر شهدا صلوات

مى گفت «اطلاعاتى باید آموزش ببینه. جورى که کار با قطب نما و دوربین مادون و گراگیرى و از این حرفا، ملکه ذهنش بشه.»

بچه ها را بردیم بیابان. بیست کیلومترى قرارگاه. خودشان برگشتند. براى این که ثابت کنند کارشان را بلدند، دو تا موتور و وسایل تدارکات و یک ضبط صوت هم از تدارکات برداشتند; بى سر و صدا.

به مسوول تدارکات کارد مى زدى، خونش در نمى آمد. آقا مهدى هم خوشحال بود و مى خندید. گفت «با اینا کارى نداشته باشین.» 

همرزم آقا مهدی باکری 

        امام شهدا،پیر مهربان جماران: 

       آن چه برای خدا تقدیم شود،باقی وابدی است.شهدای مــــا 

       زنده اند و در پیشگاه خدای متعال«عنـــد ربهم یرزقـون». 

       آن چه داشتند،تسلیم خدا کردند؛ آن چــــه از خدا بود؛ تقدیم 

       خدا کردند و خدای تبارک وتعالی از آنـها پذیرفت ومـا عقب 

       ماندیم. آنها پیشقدم شدند و بــــــه سعادت خود رسیدند و ما 

        باید تأسف بخوریم که عقب ماندیم و نتوانستیم در این قافله 

        سیر کنیم.

       یاران شتاب کنید!قافله ای درراه است؛ قافــله عشق در 

        سفر تاریـخ...وتو،ای آن که در سال 61 هجـری هنوز 

        در ذخـــــایر تقدیر نهفته بــــــودی و اکنـــــون در این  

        دوران جاهلیت ثانی، پـــــای به سیاره زمین نهاده ای ، 

        نومیدشو! کــــه تورا نیز عاشورایی است و کربلایی که 

        تشنه خــــــون توست و انتظار میکشد تا تــــــو زنجیرِ 

         خاک از پای اراده ات بگشایی و از خــــود هجرت کنی 

          و فـراتر از زمــــــان و مکان،خود را بـــــــــــــه قافله  

         عشق بــــــــــــــرسانی و در رکـــــــاب امـــــــام عشق  

         به شهادت رسـی!... و آه از آن هنگام که آن رادمردان 

          الهی همــــــــراه بــــا عالـــم خلقت یکسره بـــر انتقام 

         خون به ناحق ریخته حسین(ع) قیام کنندو ندا بر آورند: 

                    « کجایند منتقمان خون حسین؟» 

                                             ( شهید آوینی )

صدای قدمهای زمان

                گذر هر روزه تکرار

                                          غفلت زنگارگرفته قلب

               تنها با نام  و یادی از تو

               برصفحه ای از روزمرگی ام به روشنی می گراید

 سرخ فام لاله گون

   وشاید همین کافیست برای باور به حضور سبز و همیشگی ات

   که چنین طنین انـــداز بیداری گشته ای "ولا تحسبن الذین قتلوا

   فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون..."

                                          بسم رب الحسین(ع)

                 بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که

                 شهریست میان شهرها و نامــــی میان نامها، نه،

                  کربلا حــــرم حق است و هیچ کس را جز یـــاران

                  امام حسین (ع) راهی به سوی حقیقت نیست.

                                                       (شهید سید مرتضی آوینی)

                         غفلت زده در کام کمین خواهد رفت

                         بیرون ز قرارگاه دین خواهـــــد رفت

                          در منطقه ٫٫ورود ممنوع٫٫ گنـــــــاه

                          پای دل او به روی مین خواهد رفت

شهیدان در جوار رحمت حق اند پس چرا برای آنــها دلتنگ باشیم ٬ بــرای خـود

دلتنگ باشیم که اموات قبرستان عادات و تعلقاتیم و گمگشته های فراموشخانه

 نفس.

                                                                 شهید سید مرتضی آوینی

                                          بسم رب الفاطمه(س)

                    ای زن به تو از فاطمه اینگونه خطاب است          

                     زیبنده تریـــن ارزش زن حفظ حجاب است

::دوم خرداد سال ۷۶ بود. در انتخابات ریاست جمهوری هفتم گروهی به

 قدرت رسیدند که خود را «اصلاح طلب» می نامیدند.

این طیف سیاسی مدعی اصلاحات که با شعار «آزادی» توانست در آن

دوران سکان هدایت کشور را در دست بگیرد علاقه و انگیزه عجیب و زیادی

در اصطلاح خودشان به «اصلاح» و به اصطلاح ما  براندازی و ریشه کن

کردن ارزشها داشت.

از دشمنی و مخالفت با رهبری و نظام بگیرید تا زیر سوال بردن اسلام

 و قانون اساسی و شورای نگهبان و...

آنها با هرچیزی که بویی از اسلام و معنویت داشت سر ستیز داشتند.

طی ۸ سالی(۷۶ تا ۸۴) که قدرت اجرایی کشور در اختیار این طیف بود؛

 سیاست های فرهنگی-اجتماعی آنان رواج «فرهنگ برهنگی» بود.

به عنوان نمونه در این دوره بود که مانتوهای رنگارنگ و کوتاه و چسبان

 جای چادرهای یک رنگ و بلند و فراخ را گرفت. چادری که بفرموده

امام باقر(ع) زن در آن همچون مررواریدی است در صدف.

معنا و مفهوم این حدیث زیبا و نقش حفاظتی چادر اینگونه به انسان

القا می کند که از چادر به جادر که حقیقتا جای در است تعبیر کند.

قال علی(ع) لإ بنه محمد بن الحنفیه:

تَزولٌ الْجِبالُ وَ لاتَزُلْ٬ عَض علی ناجِذَکَ٬ أعَرَاللهُ جُمجُمَتَکَ٬ تَد

 فِی الأَرضِ قَدَمَکَ٬ إرْمِ بِبَصَرک أقْصَی القومَ٬وغَض بصَرک٬و

 اعلَمْ انّ النّصْرَ مِنَ عِندِ اللهِ سُبحانَه.

 حضرت علی (ع) به پسرش محمد حنفیه فرمود:

اگر کوهها از جـــــای کنده شوند تـــــــو ثابت و استـــوار باش٬ 

دنـــدانها را بر هـــــــم بفشار٬ کاسه سرت را به خدا عاریت ده

پای بـــــــرزمین میخکوب کن٬ به صفوف پایانی دشمن بنگر ٬

از فروانـــی دشمن چشم پوش٬ و بدان که پیروزی از ســــــوی

خدای سبحان است.

حبّ الحـــسین(ع) ســــرّ الأســـرار شهــــداست

 ‌‌فَأیـــْنَ تَذْهَبُوا اگر صــــراط مستقیــــم میجویی

 بیــــا از ایــــن مستقیم تـــر راهی وجود ندارد

 حبّ حسین (ع).      شهیـــد سیـد مرثضی آویـــنی

چقدر خنده داره که یک ساعت عبادت به درگاه الهی دیر میگذره...ولی ۹۰ دقیقه بازی فوتبال مثل باد میگذره!

چقدر خنده داره که 100  هزار تومان کمک در راه خدا مبلغ بسیار هنگفتیه ... اما وقتی که با همون مقدار پول به خرید می ریم کم به چشم میاد!

چقدر خنده داره که یه ساعت عبادت در مسجد طولانی به نظر میاد ... اما یه ساعت فیلم دیدن به سرعت میگذره!

چقدر خنده داره که وقتی می خوایم عبادت و دعا کنیم هر چی فکر می کنیم چیزی به فکرمون نمی یاد که بگیم ... اما وقتی می خوایم با دوستمون حرف بزنیم هیچ مشکلی نداریم!

چقدر خنده داره که وقتی مسابقه ورزشی تیم محبوبمان به وقت اضافه می کشه لذت می بریم و از هیجان تو پوست خودمون نمی گنجیم ... اما وقتی که مراسم دعا و نیایش یه خورده طولانی تر می شه شکایت می  کنیم و آزرده خاطر می شیم!

چقدر خنده داره که خوندن یک صفحه و یا بخشی از قرآن سخته ... اما خوندن 100 صفحه از پرفروشترین رمان دنیا آسونه!

چقدر خنده داره که سعی میکنیم ردیف جلو صندلی های یک کنسرت یا مسابقه رو رزرو کنیم ... اما به آخرین صفهای نماز جماعت تمایل داریم!

چقدر خنده داره که برای عبادت و کارهای مذهبی هیچ وقت زمان کافی در برنامه روزمره خود پیدا نمی کنیم ... اما بقیه ی برنامه ها رو سعی می کنیم تو آخرین لحظه هم که شده انجام بدیم!

چقدر خنده داره که شایعات روز نامه ها رو به راحتی باور می کنیم ... اما سخنان خداوند در قرآن رو به سختی باور می کنیم!

چقدر خنده داره که هممون می خواهیم بدون اینکه به چیزی اعتقاد پیدا کنیم و یا کاری  در راه خدا انجام بدیم به بهشت بریم!

چقدر خنده داره که وقتی جوکی رو از طریق پیام کوتاه و یا ایمیل به دیگران ارسال می کنیم ، مثل آتیشی که تو کوهی از کاه انداخته میشه همه جا رو فرا می گیره ... اما وقتی سخن و پیام الهی  رو می شنویم بیشتر در مورد گفتن و یا نگفتن اون فکر می کنیم، تا خود اون پیام!

خنده داره . اینطور نیست؟!
دارید می خندید؟
دارید فکر می کنید؟

این حرفارو به گوش بقیه هم برسونید و از خداوند سپاس گذار باشید که اینقدر در برابر کارهایه ما صبوره و باز هم ما رو با عنوان "اشرف مخلوقات" خطاب میکنه.

حتی اینم خنده داره که شما برای ارسال این حرفا به دوستاتون کلی اینور و اون ور می کنین و کلیا رو حذف میکنین از لیست ارسالتون . چون فکر میکنید که اعتقادات درست و حسابی ندارن

خنده داره؟ ...... من که فکر میکنم بیشتر تاسف آوره تا خنده دار.

یاعلی